Köşe Yazarı

Türkiye’nin sivil anayasa arayışını sadece teknik bir hukuk metni değişikliği olarak değil, Cumhuriyetimizin ikinci asrını taçlandıracak köklü bir “toplumsal mutabakat” zemini olarak okumak stratejik bir mecburiyet haline geldi.

Güneydoğu Asya’dan Doğu Akdeniz’e uzanan hat boyunca taşlar yerinden oynuyor. Batı merkezli güvenlik sistemlerinin aksadığı, herkesin kendi yolunu çizmeye çalıştığı bu yeni dönemde Ankara, stratejik otonomi arayışını "Yeniden Asya" diyerek sahaya yansıtmaya başladı.

Milli güvenlik ve dış politika, iç siyasetin sığ sularında boğulmayacak kadar hayati, gündelik oy hesaplarına kurban edilmeyecek kadar yüksek bir şuur gerektirir.

İlk yazımda el aldığım ‘Yeni Kamuculuk’ olgusu, tarihsel ve teorik zemin bize çok net bir gerçeği fısıldıyor: Bugün Altı Ok’u savunmak, nostaljik bir tarih okumasına sığınmak ya da geçmişin gölgesinde bir teselli aramak değildir. Tam aksine; 21. yüzyılın küresel ve acımasız denklemini doğru okumak, geleceği proaktif bir akılla, cesurca tasarlamaktır.

Yeni kamuculuk, sadece ekonomik bir model değişikliği değil, aynı zamanda toplumsal bir adalet ve ortak gelecek arayışıdır.