Süleyman Kılıç Yazdı: Sandık Var, Demokrasi Yok!

Süleyman Kılıç Yazdı: Sandık Var, Demokrasi Yok!

Süleyman Kılıç Yazdı: "Toplumsal barışı ve ortak aklı beslemesi gereken yayın organları, bugün ülkedeki kutuplaşmayı ve kamplaşmayı derinleştiren birer aparata dönüşmüştür."

Bir ülkede iktidar, kendisini eleştiren televizyon kanallarından, gazetecilerden ve sosyal medya yayınlarından rahatsızlık duyuyorsa ortada yalnızca siyasal bir tahammülsüzlük değil, aynı zamanda derinleşen bir medya krizi de var demektir. 

Elbette asıl sorun iktidarın eleştiriye tahammül edemeyişidir, ancak Türkiye’de bugün yaşananları yalnızca iktidar baskısıyla açıklamak eksik kalır.

Türkiye’deki temel kırılmalardan biri, medyanın ve basın yayın organlarının gazetecilik mesleğinin evrensel ilkelerinden koparak açık bir siyasi parti taraftarlığına soyunması, mesleki etik ve çalışma kurallarının bizzat medya eliyle çiğnenmesidir. 

Toplumsal barışı ve ortak aklı beslemesi gereken yayın organları, bugün ülkedeki kutuplaşmayı ve kamplaşmayı derinleştiren birer aparata dönüşmüştür. Gazetecilik kimliğinden uzaklaşan bu yapılar, belirli siyasi partilerin ve odakların "tetikçisi" konumuna sürüklenmiştir.

Tam da bu noktada hayati bir ayrım yapmak gerekir: Basın özgürlüğü, tetikçi medyayı ve partizan yayıncılığı korumak olarak anlaşılamaz. Aksine, gazeteciliği bir siyasi silah olarak kullanan bu tetikçi medya anlayışı, meslek onuruna ve gerçek gazetecilik ilkelerine bağlı kalarak görevini yapmaya çalışan gazetecilerin hak arama mücadelesini de doğrudan sekteye uğratmaktadır. 

Medyanın basın özgürlüğünü savunma hakkı, ancak bu tetikçi yapılarla arasına net bir mesafe koymasıyla meşruiyet kazanabilir. Aksi hâlde bu mücadelenin başarılı olma şansı son derece zayıftır.

Türkiye’de bugün yaşananların merkezinde ise bu çift yönlü tahribat yatıyor.

İktidarın medya üzerindeki tutumunda açık bir çifte standart ve ayrımcılık göze çarpıyor: Kanunların açıkça suç saydığı fiillere ve yayın ihlallerine rağmen iktidar yanlısı yayın organlarına göz yumulurken, muhalif kimlikleriyle bilinen medya kuruluşları orantısız müdahalelerle ve ağır yaptırımlarla karşı karşıya bırakılıyor. 

Bu kapsamda Tele 1 TV ve Halk TV’ye kayyım atanması, ardından Sözcü TV’ye yönelik müdahaleler ve dijital yayın alanına ilişkin yeni kısıtlama mesajları, birbirinden bağımsız gelişmeler olarak değerlendirilemez. Bunlar, toplumsal tartışma alanını daraltan ve toplumun haber alma hakkını sınırlayan daha geniş bir siyasal yönelimin parçalarıdır. Çünkü iktidar açısından artık yalnızca geleneksel televizyon kanallarını denetlemek yetmiyor. 

Ana akım medyada oluşturulan tek seslilik, dijital yayınlar nedeniyle tam anlamıyla sağlanamıyor; insanlar farklı görüşlere ulaşabiliyor, bağımsız gazeteciler iktidarın açıklamalarını sorgulayabiliyor ve toplumda tartışılması istenmeyen konular gündeme gelebiliyor.

Demek ki şimdi sıra dijital alana geliyor.

Ancak burada sorulması gereken daha temel bir soru var: İktidar neden bu kadar çok sesi susturmak istiyor? 

Muhalif medyaya yönelik sert önlemlere başvurmakta böylesine saldırgan bir yol izlemesinin ardında, ülkede artık kimsenin gizleyemediği ekonomik ve sosyal başarısızlıkları mı yatıyor? 

Görünen o ki iktidarın anlatmak istediği pembe Türkiye tablosu, ülkenin yakıcı gerçekleriyle örtüşmüyor. Milyonlarca insan ağır bir geçim sıkıntısı yaşıyor; emekliler, çalışanlar ve gençler derin bir gelecek kaygısıyla boğuşuyor, işçiler güvencesiz çalışma koşullarında hayatını yitiriyor. 

Halk, ekonomik kaynakların kimlere ve hangi çıkar ilişkileri içinde aktarıldığını sorgularken; fon tartışmaları da yalnızca birkaç kişinin bireysel işlemleriyle açıklanamayacak derecede ağır siyasal sorumlulukları gündeme getiriyor.

İşte tam da bu noktada görsel ve yazılı medya özgürlüğü, ekonomik sorunlardan ayrı bir başlık olmaktan çıkıyor. Halkın parasının nereye harcandığını, kamu kaynaklarının kimlerin çıkarına kullanıldığını ve ülkenin neden yoksullaştığını sorgulamak en temel demokratik haktır. 

Bu soruların sorulmasını sansürle ve baskıyla engellemeye çalışmak ise mevcut başarısızlıkları ortadan kaldırmaz, yalnızca hesap sorulmasını geciktirir.

Vakti Gelen Nedir?

Devlet Bahçeli’nin “Vakti geldi” çıkışını da bu siyasal atmosferden bağımsız değerlendiremeyiz. 

Ulusal güvenlik ve terörle mücadele söylemleri üzerinden yeni bir siyasal hareket alanı oluşturulurken, iktidarın ekonomik ve toplumsal sorunlardan kaynaklanan yıpranmayı nasıl yöneteceği de belirleyici hâle geliyor.

Ancak güvenlik gerekçeleri, demokratik hakların askıya alınmasına sınırsız bir yetki vermez. Terörle mücadele, basın özgürlüğünü ortadan kaldırmanın, farklı düşünceleri susturmanın veya toplumu tek bir siyasal anlatıya mahkûm etmenin gerekçesi olamaz. 

Bir ülkede güvenlik ile özgürlük birbirinin karşıtı hâline getiriliyorsa orada demokrasi ciddi bir krizle karşı karşıya demektir. Seçim yapmak başka, halkın iradesine saygı göstermek başkadır. Türkiye’nin önündeki asıl tehlike de burada yatıyor.

Seçimlerin yapılması, tek başına demokratik bir düzenin varlığını kanıtlamaz. Özgür ve etik ilkelere bağlı bir basının bulunmadığı, muhalefetin kendisini anlatamadığı, farklı görüşlerin baskı altında tutulduğu ve kamu kaynaklarının siyasal rekabette eşitsizlik yaratacak biçimde kullanıldığı bir ortamda sandık, halk egemenliğinin güvencesi olamaz.

Cumhuriyetimizin temel ilkesi, egemenliğin kayıtsız şartsız millete ait olmasıdır. Bu ilke, yalnızca seçim günü oy kullanmaktan ibaret değildir; halkın ülke yönetimini denetleyebilmesini, doğru bilgiye ulaşabilmesini, eleştirebilmesini ve gerektiğinde iktidarı değiştirebilmesini gerektirir.

Dolayısıyla asıl mesele, iktidarın seçimi erkene alıp almayacağı değildir; seçimin gerçekten halkın özgür iradesini yansıtıp yansıtmayacağıdır. Demokraside vakit, iktidarın kendi takvimine göre belirlediği zaman değil, halkın iradesinin özgürce ortaya çıkabildiği zamandır.

Bir iktidar eleştiriden korkuyorsa, gazetecileri susturmak istiyorsa ve toplumsal sorunların tartışılmasını engellemeye çalışıyorsa bunun adı güçlü yönetim değildir. Güçlü yönetim, eleştiriyi susturan değil, eleştiriden ders çıkarabilen yönetimdir.

Unutulmasın ki televizyon kanalları susturulabilir, gazeteciler baskı altına alınabilir, dijital mecralara sınırlar getirilebilir. Ancak yoksulluğun ve toplumsal adaletsizliklerin üzeri sansürle örtülemez. Çünkü bir ülkede iktidar sesleri susturabilir ama gerçeği asla susturamaz.

Etiketler: siyaset haberleri haberler Süleyman Kılıç