Cumhuriyet, yalnızca bir yönetim biçimi değil, bir ulusun kendi geleceğine sahip çıkma iradesidir. 29 Ekim 1923, yüzyıllardır hanedan yönetimi altında yaşayan halkın egemenliği kendi eline aldığı tarihsel bir dönüm noktasıdır. Bu büyük dönüşüm, emperyalist işgale karşı verilen Kurtuluş Savaşı’nın içinden doğmuştur. Anadolu’nun yoksul köylüsü, cephede savaşan askeri, yoksul halkı kadını, kızı bu mücadelenin toplumsal gücünü oluşturmuştur. Cumhuriyet’in kuruluşu, yalnızca devlet yönetiminin değişmesi değil, bağımsızlık mücadelesinin ulusal egemenliğiyle taçlanmasıdır.
Cumhuriyet’in tarihsel kazanımlarını teslim etmek kadar, eksiklerini ve sınırlarını görmek de gerekir. Saltanatın kaldırılması, laik hukuk düzeninin kurulması, eğitimde ve toplumsal yaşamda gerçekleştirilen dönüşümler, kadınların yurttaşlık, siyasal haklar kazanması önemli ilerlemelerdir. Ancak demokratik katılımın sınırlı kalması, toplumsal örgütlenme haklarının zaman zaman baskılanması, yoksulluğun ve eşitsizliklerin sürmesi Cumhuriyet’in tamamlanmamış yönleridir.
Bu gerçekler, Cumhuriyet’i değersizleştirmek için değil, onun kazanımlarını daha ileri taşımak için değerlendirilmelidir. Cumhuriyet’i savunmak, geçmişteki her uygulamayı onaylamak değil, halk egemenliğini, özgürlüğü ve ortak yurttaşlığı güçlendirmektir.
Bu açıdan Kemalizmin Altı Ok’u birbirinden koparılamaz bir bütün oluşturur. Cumhuriyetçilik halk egemenliğini, milliyetçilik ulusal bağımsızlığı,ortak yurttaşlığı, halkçılık toplumsal yararı, laiklik inanç özgürlüğünü, devletin tarafsızlığını, devletçilik toplumsal kalkınmayı ve üretimi, devrimcilik ise sürekli yenilenmeyi ifade eder. Siyasal bağımsızlık ekonomik bağımsızlıkla desteklenmediğinde eksik kalır. Hata EKONOMİK BAĞIMSIZLIĞINI kazanmayanlar Özgürlüğü ve siyasal bağımsızlığını kazanamaz.Ülkenin tarımı,sanayisi güçlenmeden, bilim, teknoloji geliştirilmeden, üretim dışa bağımlılıktan kurtarılmadan gerçek bağımsızlıktan söz edilemez. İşçinin ürettiği değerden hak ettiği payı alamadığı, çiftçinin üretim maliyetleri altında ezildiği, emeklinin geçinemediği bir düzende ekonomik büyüme toplumsal refaha dönüşemez. Cumhuriyet’in ekonomik hedefi, üretimi ve kamusal yararı esas alan, emeği koruyan adil bir kalkınma olmalıdır.
Cumhuriyet’in temelinde millet egemenliği varsa demokrasi yalnızca sandığa indirgenemez. Bağımsız yargı, basın özgürlüğü, örgütlenme hakkı, sendikal özgürlükler ve hukukun üstünlüğü bu egemenliğin vazgeçilmez koşullarıdır. Hiçbir iktidar seçim kazanmış olmayı hukukun üzerinde görmemelidir. Aynı şekilde Kürt yurttaşların ortak yaşam kültürü birlikte hakları da demokratik hukuk düzeni içinde güvence altına alınmalıdır. Ulusal birlik, farklılıkları yok sayarak değil, ortak yurttaşlık ve ortak yaşam iradesiyle güçlenir. Laiklik ise herhangi bir inancın ya da inançsızlığın baskı altına alınmadığı, devletin bütün yurttaşlara eşit mesafede durduğu özgür toplumun güvencesidir.
Cumhuriyet’in 103. yılında asıl sorumluluğumuz, geçmişin başarılarıyla övünmekle yetinmek değil, o mücadelenin açtığı yolu geleceğe taşımaktır. Yoksulluğun, gelir adaletsizliğinin, işsizliğin, ekonomik bağımlılığın ve demokratik hak kayıplarının yaşandığı bir ülkede Cumhuriyet’in vaatleri tamamlanmış sayılamaz. Cumhuriyet’i yaşatmak; laikliği, halk egemenliğini, tam bağımsızlığı ve toplumsal adaleti birlikte savunmaktır. Çünkü Cumhuriyet, bir kez ilan edilip kendi kendine yaşayacak bir yönetim biçimi değildir. Onu yaşatacak olan, özgür yurttaşların ortak iradesi, emeğin hakkı, ülkenin bağımsız geleceğidir. Cumhuriyet geçmişin hatırası değil, halkın bugününe ve yarınına sahip çıkma mücadelesidir. Yaşasın Cumhuriyet, yaşasın laiklik, halk egemenliği, Tam bağımsız Türkiye!
